Alleen maar helden - boekrecensieWinter 1944. De Beierse Alpen vormen – nog wel – een vredige omgeving. Een ideale plek om het bedreigde Berlijn te ontvluchten.

Een kleine filmploeg strijkt neer in Kastelau om daar een propagandafilm voor de nazi’s op te nemen, een hart onder de riem voor het Duitse volk. Althans, dat is wat de dorpsbewoners moeten geloven.

Het belangrijkste is dat het er overtuigend uitziet! Alleen zo kunnen ze de oorlog overleven en bovendien hun carrière redden.

Maar de komende nederlaag van de Duitsers begint zich steeds scherper af te tekenen, waardoor ook het karakter van de film verandert. In plaats van een propagandafilm wordt het een verzetsfilm tegen de nazi’s.

Uit telkens nieuwe leugens en uitvluchten ontstaat een web van intriges en onverwachte gebeurtenissen. Zelfs het leven van de filmmakers komt op het spel te staan.

BOEKFRAGMENT

Vandaag hebben we bijna zeven uur gewerkt, van het eerste tot het laatste licht. Bijna zeven uur hebben we gedaan of we echt filmden. Servatius schreeuwde regieaanwijzingen, de acteurs speelden zich uit de naad en camera en geluid deden ijverig of ze iets deden. Kleinpeter rende heen en weer en hing de opnameleider uit. Zelfs een zekere Frank Ehrenfels was geweldig druk bezig, hij krabbelde het ene vel na het andere vol en pleegde met Kleinpeter en Servatius koortsachtig overleg over zijn notities. Wie ons gadesloeg, moet ons hebben aangezien voor de vlijtigste filmploeg aller tijden. Dat was ook de enige bedoeling.

De districtsleiding in Berchtesgaden heeft namelijk een nieuw decreet uitgevaardigd. De lijst van mensen die opgeroepen dienen te worden voor de Landstorm, is nog uitgebreid, tot ver boven het aantal dat in de herfst was afgekondigd. Nu moet Jan en alleman opkomen, ook de kleine jongens van de Hitlerjugend. Met als enige uitzondering: persoonlijke onmisbaarheid. Sindsdien zijn we allemaal constant onmisbaar. Alleen in draaiboeken is de heldendood een begerenswaardig doel.

Sinds die toestand met Bastian Holzmayr en de kortstondige arrestatie van Walter Arnold hadden we alleen nog gedaan of we filmden. Maar nu draaien we weer als de besten.

Alleen hebben we geen meter opgenomen.

Omdat er namelijk – dat is ons grote geheim – geen filmmateriaal meer is. Bavaria heeft ons te weinig meegegeven of we zijn er te kwistig mee omgesprongen. Hauck bewaart nog een allerlaatste cassette als ijzeren reserve, maar eigenlijk zouden we ons boeltje moeten pakken en ons gewonnen moeten geven.

Eigenlijk.

Dat doen we natuurlijk niet. De paar oude mannen die Heckenbichler te pakken heeft gekregen, moeten met hun jachtgeweer op het dorpsplein exerceren. Er zou iemand uit Berchtesgaden kunnen komen om de naleving van het bevel te controleren. De jongens marcheren ook mee. Met een stok over hun schouder. Ze zouden een schop moeten nemen in plaats van een stok. Dan konden ze alvast hun graf graven.

Ik mag niet de spot met ze drijven. Ik ben alleen de dans ontsprongen omdat de rekruteringsofficier in Berlijn toevallig een lezer was en mijn boeken kende. Anders had ik ook allang meegedaan. Of ik lag van onderaf een houten kruis te bekijken.

Maar wij zijn immers allemaal onmisbaar. Wij moeten de bioscoopfilm opnemen die van cruciaal belang is voor de oorlog.

Lewinsky schetst op magistrale wijze hoe mensenlevens tijdens de laatste dagen van de Tweede Wereldoorlog aan een zijden draad hingen.

Charles Lewinsky (1946) woont afwisselend in Zürich en Frankrijk. Hij werkte als dramaturg en regisseur, schrijft tv-scripts, theaterstukken, romans en korte verhalen. Van Het lot van de familie Meijer zijn in Nederland meer dan 300,000 exemplaren verkocht.

spacer25

BOEKINFORMATIE

Merediaan Uitgevers
Hardcover
ISBN 9789048821495
€22,50 – Bestel bij bol.com
E-book
ISBN 9789048821501
€9,99 – Bestel bij bol.com